Oergraan

Sinds miljoenen jaren eten mensen zaden die een uiterst belangrijke rol gespeeld hebben in onze ontwikkeling. Om te begrijpen hoeveel een zaadje kan betekenen voor ons lijf is het handig om eerst te begrijpen wat zo’n zaadje precies doet. Het is wellicht een bijzondere vergelijking, maar laten we het toch maar proberen: vergelijk het zaadje met een Apollo-raket op weg naar de maan. De raket/het zaadje is bekleed met een beschermlaag en aan de zijkant van de ‘raket’ kleeft er een brandstoftank aan, een kiemlichaam. Eenmaal geland lost de laag op en groeit de kiem supersnel uit tot een primitief plantje met een paar blaadjes en worteltjes. Tijdens die groeifase gebruikt het de ‘raketbrandstof’. Als het plantje volgroeide worteltjes en blaadjes heeft geproduceerd gaat het over op zonenergie en haalt het voedingsstoffen uit de grond.

Oud familielid

Onze alleroudste (gevonden) voorouder is Lucy. Ze lag begraven in Ethiopië en was naar schatting 3,2 miljoen jaar oud. Haar kinderen verkenden de aarde verder richting Azië en Europa en namen hun zaden mee op reis. Die zaden hebben ons 120.000 jaar geholpen om in leven te blijven. Pas de laatste 60 jaar hebben we onze leefomgeving en manier van leven dramatisch gewijzigd en daarmee ook onze voornaamste voedselbronnen, de granen, sterk veranderd. Onze geleerden hebben die granen, overigens met de beste bedoelingen explosief laten groeien. Hoe meer opbrengst per hectare, hoe beter. De brandstofraket in het zaad kreeg steeds meer volume en leverde veel te veel snelle energie. Helaas blijkt ons lichaam niet gebouwd op die overdreven energieleveranties

Oude granen

We moeten terug naar de oorspronkelijke granen waaraan ons lichaam gewend is. Naar het kleinste graan ter wereld Teff-graan. Boordevol met belangrijke voedingsstoffen waarop ‘onze motor’ uitstekend functioneert.